چه می شود گل را اسوه عشق بدانیم

                           خاری که اویخته در سینه ی گل بدانیم

خار  عاشق است گر  چه  زیبا  نیست

                           گل می فهمدش عاشقی ادعا  نیست

                         ***************

انتظار

تا کی در این پرده ی احساس دل سوخته باشیم

                     باز آ که در دل زخمها از دوری تو نهفته داریم

شرم  است  درد  دل  با  بیگانه  و  ناکس  بگویم

                    بازآ که طبیب توئی و دوا تو درد خود باتو بگویم

                                          adel-sh.غروب

بخش که شما را تو خطاب کردم

نرنجی از حرفام اخر در نوشتن ساده ترم

بگذریم من در عاشقانه نوشتن هنوز کلاس اولم

می دونی این روزا این حرفا خریدار ندارن

همه باغا  اسیر سیم خار دارن

حیاط خونه ها باغچه ندارن

بچه ها دیگه حوس چیدن سیبا رو ندارن

کوچه برای هر عابری بوی غربت می آرن

مسافرا به غصه شفر عادت دارن

شاعرا دیگه حس نوشتن ندارن

توی روزگار کاغذی غصه ها بی شمارن

عاشقا به هم حس دل سپردن ندارن

سر قرار همدیگر رو چشم انتظار می زارن

حرفا همش فریب ودروغن

دلا برا یه ذره صداقت هلاکن

شمع ها بی پروانه تا سحر می سوزن

پروانه ها اسیر پنجره های بسته می شن

ادما برای دیدن هم گل ارزو میکارن

غنچه ها گل نزده پژمرده میشن

گفتم این حرفا روفکر نکنی همه عاشقا بی وفا میشن

یا وقتی میرن سفر همدیگر رو فراموش میکنن

همه این حرفا رو گفتم که چشات بدونن

توی این دنیای بود ونبود تویی دلیل بودن من

                           تقدیم به آنکه

                        دلیل بودن من است

                               adel-sh غروب

دفترم از اسمت چه فالها که نداره

حافظ رو طاقچه بی تو اخه فال نداره

آسمون شب بی تو خالییه از ستاره 

دل ماه شبام از رفتن تو لکه داره

آسمون چشمام بی تو پر ابر سیاه

بغض کال گلویم هوای باریدن نداره

شقایق توی خوابم بی تو رنگی نداره

گل کاغذی آخه رنگ و بو نداره

سفر بی تو هیچ جا معنی نداره

آخه رفتن بی تو که رسیدن نداره

شعرام جز تو مخاطب نداره

شعر که بی یاد تو نوشتن و خوندن نداره

 

من همشهری توام ای هم ولایتی

اگر چه ، فعلا بالهایم گرفتار پرواز است !

اما از خوش به حالی تو، دور می شوم از خود، دور، خیلی دور !

تو سیب ترین سرخ منی یاهو !

مبادا تنت در بی پناهی من، چون بید بلرزد

قسمت من، همان سنگ بودن بود، که افتادم !...

به سوی ابدیت

در خیالات مبهم خود به یاد دارم روزگاری را که بی تو به سر کردم.

در شبانگاهی  سرد  با  روحی افسرده و  پایی خسته  به  هوای

عاشقی راهی  کوی تو شدم  سفری آغاز نمودم  سفری  از  دل

وسوسه گر  با کوله باری پر  از  زمزمه عشق در سایه امیدت  نور

فانوس وجودت را یافتم و به سوی کوچه های عشق روانه گشتم

حال که به کوچه عشقت رسیدم  بر  در  و دیوار  آن می نویسی ،

ورود ممنوع ؟

حس  سردی  در  وجودم  دامن می زند. انگار  آتش  عشق در من

خاموش گشته. با تمام  این تیرگی ها  قلب  من  همیشه  عاشق

خواهد ماند این چراغ مرده  روزی  روشن می شود  و  این  سکوت

مبهم  روزی خواهد شکست. با  کوله باری از  خاطرات نیستی به

ساحل عشاق می روم.ساحل هم موجی نداردچگونه موج عشق

را در خود روان کنم. ناگهان موجی آمد و  سیلی محکمی بر چهره

ساحل نشاند.نگاهم بر ماسه های ساحل افتاد پیغامی از دل دریا

بر رویش حک شده بود :

« قلم پیر سرنوشت با مرکب زرین » سرنوشت  عاشقان  را می-

نوشت  تا که قرعه به من افتاد. مرکب ریخت.  حال می دانم  عمر

عاشقی کوتاه است  و  از ما  یکی باید به سوی ابدیت سفر  کند.

اینگونه بود که من خود را به دریا سپردم.

آنقدرها که می گفتی زیبا نبودم

تا پریزاد قصه های تو باشم

گیسو قشنگ شب موسیقی چشم هایت

آنقدرها که می گفتند

دست هایم شاعر نبودند.

تا هزاره بعد را بسرایند

آنقدرها که می گفتم هرم خورشید عاشقانه نبود

مردادی که از سر شاخه توت بالا رفت

مردادی که در خنکای حوضچه بارید و خوابم کرد.

دلتنگی

قفس ، سکوت و زنجیر و بعد دیگر هیچ

و مرگ هدیه ی تقدیر و بعد دیگر هیچ

غرور زخمی مردی هنوز در قاب است

سقوط خاطره ای پیر و بعد دیگر هیچ

و دست های حنایی ، حنایی یک زن

که می رسند به تصویر و بعد دیگر هیچ

هنوز منطق و احساس روبه روی همند

و اشک و حادثه درگیر و بعد دیگر هیچ

نگاه می کند آرام زن به اطرافش

چه سود از این همه تفسیر و بعد دیگر هیچ

غروب ، حادثه ، یک جاده درد و دلتنگی

و راه راه نفس گیر و بعد دیگر هیچ

                           LOVE

                                    Land of terror

                                    Ocean of tears

                                   Valley of death

                                    Eternity it self

                                    With love sh